Kościół św. Jana Chrzciciela

Sanktuarium Matki Bożej Grodowieckiej – Jutrzenki Nadziei

Matka Boża Grodowiecka
– Jutrzenka Nadziei


Diecezja
Zielonogórsko-Gorzowska

 width=

Grodowiec jest położony 16 km na południe od Głogowa. Parafia grodowiecka należy do diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Jest jedną z najstarszych parafii na ziemi głogowskiej i znana jest jako miejscowość pątnicza już od czasów średniowiecza.
Pierwsza wzmianka o kościele i parafii pochodzi z roku 1291. W dokumentach księcia śląskiego Henryka III wymienia się proboszcza Grodowca – Wojsława. W roku 1345 król czeski Jan odstąpił biskupowi Przecławowi i jego następcom prawo patronatu kościoła w Grodowcu. Miejscowość od początku słynęła z kultu Matki Bożej i jej cudownych łask. Podczas "wojny głogowskiej" w 1488 roku i w czasie reformacji pozostała wierna wyznaniu katolickiemu. W roku 1591 uderzenie pioruna spowodowało pożar, w wyniku którego kościół spłonął. W zgliszczach znaleziono cudem ocalały obraz Matki Bożej i umieszczono go w grobowcu przykościelnym. Ocalenie obrazu przyczyniło się do wzmożenia pielgrzymowania. W lutym 1602 roku wniesiono uroczyście obraz Matki Bożej do odbudowanej świątyni. Odtąd kult Maryi wzrastał.
W czasie wojny trzydziestoletniej (1618–1648) kościół grodowiecki zajęli protestanci. Po podpisaniu pokoju wersalskiego powoli i z wielkim trudem odnowiono kościół. Jednak w roku 1660 nadeszło nowe nieszczęście. Wielka wichura zniszczyła kościół i całą okolicę. Szybko zebrano pieniądze i zabezpieczono go przed całkowitą ruiną. W ciągu dwóch następnych lat wielkie gradobicia zniszczyły całkowicie dach świątyni. Ale w tym trudnym dla parafii okresie znalazł się dobroczyńca, właściciel Brzegu Dolnego i Wołowa – baron Abraham von Dyhern, który sfinansował pokrycie dachu, otynkowanie i odnowienie wnętrza kościoła, ozdobienie ołtarza głównego. Po 1660 roku wyposażono kościół w nowe organy, a także 15 kapliczek na drodze Grodowiec – Głogów, przedstawiających 15 tajemnic różańcowych.
Wzmożony ruch pielgrzymkowy i sława cudownego miejsca spowodowały, że zaczęto myśleć o rozbudowaniu kościoła, które sfinansowała gmina, właściciele ziemscy i pielgrzymi. W latach 1702–1724 dobudowano dwie nawy boczne. Powstały cztery ołtarze boczne, ambona, chrzcielnica, zespół rzeźb i ołtarz główny. Barokowy zespół kościelny przez następne lata był sukcesywnie uzupełniany. Do roku 1763 powstała grupa rzeźb przy południowych schodach kościoła. Przedstawia ona scenę ukrzyżowania, z postaciami Marii, św. Jana, św. Mikołaja i św. Nepomucena.
Sanktuarium grodowieckie ma siedem ołtarzy bocznych. Przy ołtarzu głównym wykonanym z drewna znajduje się cudowna figura Matki Bożej w postawie modlitewnej. Jest to rzeźba o cechach gotyckich, wysokości jednego metra. W latach 1897–1898 wstawiono witraże przedstawiające 12 apostołów i dwie rzeźby: Matki Boskiej i Serca Jezusa, a także figurkę Matki Bożej nad portalem w wieży i marmurowy krzyż przed wejściem. W roku 1917 kościół stracił dwa dzwony i cynowe piszczałki organów, poświęcone na ofiarę dla Ojczyzny. W czasie II wojny światowej figura Matki Bożej przyozdobiona koroną i drogocennymi kamieniami uległa częściowemu zniszczeniu. Po wojnie kościół został spustoszony, okradziony i zdewastowany. Od 1945 roku wieś nosi polską nazwę Grodowiec. Pierwszy odpust po wojnie odbył się 8 września 1948 roku i był połączony z misjami świętymi trwającymi tydzień. Z różnych stron przybyło 4000 pątników. Dzisiaj także Pani Grodowiecka Jutrzenka Nadziei wyprasza wiele łask swoim pielgrzymom.
Nieopodal Świątyni znajduje się Góra Kalwaria, zwana Oliwną, z przepięknymi kapliczkami wybudowanymi w XIX wieku, które są stacjami Drogi Krzyżowej. Fundatorem kalwarii był miejscowy proboszcz Meinhold.